Het onderwerp voor het stigmacafé van 7 september was alleenstaande/single zijn. Want kleeft aan singles het stigma van beklagenwaardige personen te zijn, die in eenzaamheid hun leven slijten, en niet helemaal meetellen in de maatschappij ? Of klopt daar niets of misschien deels maar wat van. Reden voor zaVie om daar eens een (stigmacafé-)bijeenkomst over te organiseren.
Normen en waarden door de jaren heen
De bijeenkomst vond zoals gebruikelijk plaats in het Vinkhuys. De bijeenkomst werd afgetrapt door Casper van Cleeveld. Mede aan de hand van stellingen daaromtrent die hij aan de ca. 20 deelnemers voorlegde, schetste hij een beeld van hoe er sinds 1950 in grote lijnen zoal over singles gedacht werd. En van globaal het verloop van dat beeld in de decennia sinds dat jaar.
Van 1950 tot 1960 was getrouwd zijn en een gezin de norm. Was een vrouw toendertijd rond haar 25ste nog niet getrouwd, werd ze al als ouwe vrijster aangemerkt. En hoewel de periode 1960 tot 1970 als het decennium van meer seksuele vrijheid wordt gezien, was ook toen een man-vrouw-relatie vooralsnog de norm om voor vol te worden aangezien. Pas met de opkomst van het emancipatiestreven in de periode 1970 tot 1980 en omdat meer vrouwen gingen werken en een eigen inkomen kregen, begon dat te kantelen. Desondanks werden ook in de periode 1980 tot 1990 singles nog vaak als eenzame buitenstaanders gezien. En werd een relatie het middel geacht om niet als zodanig aangemerkt te worden. En uit bijv. de opkomst van (vaste) telefonische datingservices in de periode 1990 tot 2000, blijkt ook hoeveel belang daar ook toen nog aan gehecht werd. In de periode 2000 tot 2010 werden die vervangen door internet-datingsites, die echter al wel minder op alleen het vinden van een langdurige relatie met één partner gericht waren. Die bleken nl. (ook) al enigszins op ook andere vormen van sociale contacten, zoals vriendschap, eetclub, reisgenoten etc. gericht te zijn. En vooral sinds 2010 werd dat ook mede dankzij / middels sociale media bovendien steeds meer het geval.
Daarnaast is er al jaren door echtscheidingen en meer weduwen en weduwnaars door vergrijzing, sprake van een toename van het aantal alleenstaanden. Daardoor, maar ook met het besef dat bijv. vriendschappelijke betrekkingen van even groot belang kunnen zijn als een één-partner-relatie, lijkt onderhand pas echt een einde te komen aan dat aan singles klevende beklagenswaardige imago.
Voordelen en nadelen van een relatie
Daarna schetste de tweede spreker, relatietherapeute Ria Bosgraaf, welke aspecten zoal een rol kunnen spelen bij hoe belangrijk je een één-partner-relatie vindt. Dat dat bijv. kan afhangen in hoeverre je in een veilig en gehecht gezin opgegroeid bent. Of hoe belangrijk je je vrijheid vindt, dan wel hoe moeilijk je het vindt om met een ander/partner rekening te moeten houden. Of je je wel of niet iets aantrekt van wat de maatschappij ervan vindt. Of hoe erg je het ontbreken van een liefdesleven met een vaste partner vindt. En dat bijv. ook praktische zaken zoals het niet kunnen delen van kosten voor levensonderhoud daarin een rol kunnen spelen. Dan wel of je een kinderwens hebt maar bijv. alleen in een vaste relatie. Of hoe erg je eenzaamheid vindt. Waarbij het echter wel belangrijk is te beseffen dat ook een relatie geen garantie biedt dat men zich daardoor nooit meer eenzaam zal voelen.
Verder benadrukte ze vooral ook diverse positieve kanten van single zijn. Nl. dat uit onderzoek is gebleken dat singles in ieder geval vaak andere manieren voor verbinding vinden. D.w.z. vaak meer betrokken zijn bij hun buurt, vaker vrijwilligerswerk doen, vaker uitgaan, meer aan sport doen etc.
Stigma en relaties
De laatste spreker, Lenny Tan, meldde over het stigma van single zijn, dat dat volgens haar eigenlijk voorbij is. Dat mogelijk eigenlijk vooral singles zelf dat zo nog ervaren. Bijv. omdat ze vooral zelf nog denken, als alleenstaande zielig gevonden te worden. En het hen (juist) ten gevolge daarvan niet lukt om dat te doorbreken bijv. omdat ze daardoor extra bang worden om daarbij (soms een keer) afgewezen te worden. Hoewel ze dat wel herkende/begreep benadrukte ze toch vooral om je daar niet door te laten leiden. Maar om desgewenst toch vooral ook zelf initiatieven tot contact met andere mensen te nemen. Door mensen uit te nodigen, praatjes te maken met anderen, lid te worden van bijv. een sportclub etc. Maar dat je ook moet voorkomen dwangmatig een relatie na te streven. Omdat dat er uiteindelijk toe kan leiden dat je jezelf daarvoor weer zodanig moet wegcijferen dat je daar dan juist alleen maar ongelukkig van wordt. Haar advies in dit verband was om toch vooral altijd zo positief, en aardig en uitgaand mogelijk in het leven te blijven staan. En als dat tot een gewenste relatie leidt is dat mooi. En zo niet, dan toch in ieder geval voor een zo positief mogelijk zelfbeeld zorgt. Want zoals ze zei, “zit geluk toch vooral in jezelf”. Single zijn: van stigma naar zelfgekozen levensstijl ‘Geluk zit toch vooral in jezelf.’ Met die uitspraak sloot ervaringsdeskundige Lenny Tan het Stigmacafé van stichting zaVie af.
