Op een zonnige en warme dinsdagochtend ontmoeten Ina Merel en ik elkaar op kantoor bij zaVie. Een eerder geplande afspraak waren we beide geheel vergeten, dus vandaag in de ‘retry’ en we hebben ruim de tijd. Fijn.
Ina Merel is geboren in Indonesië en is op haar derde geadopteerd door een fijn en lief adoptiegezin in Groningen. Ze heeft in dit gezin twee zussen en beleeft er een goede jeugd. Vanaf haar twaalfde werd haar ‘onbezorgde’ jeugd iets meer bezorgd. Dit door o.a. de ziekte van haar vader en later ook haar moeder. Op haar 19e overlijdt haar vader en in de tijd daarna blijkt hoeveel impact het ziekteproces en het overlijden op haar hebben gehad. Ze merkt dit aan zowel veranderende schoolprestaties als aan een verminderd sociaal vermogen en ontwikkelde faalangst.
Ina Merel heeft arbeids -en organisatie psychologie gestudeerd in Leiden en haalde haar propedeuse. Het adoptieverleden en het onbeantwoorde van deze situatie blijven een belangrijk onderdeel in haar leven wat niet helpend is om het leven ongestoord te kunnen leiden. Ook het teruggaan naar haar geboorteland en het ontmoeten van de biologische ouders leveren de nodige, ongevraagde onrust en hectiek op. Daardoor ging het op dat moment op diverse vlakken niet goed gaat met Ina Merel. Tijdens een van de dieptepunten wordt Ina door haar zus teruggehaald naar Groningen. Er volgen opnames, begeleid wonen en een zoektocht naar de juiste medicatie. Lange tijd leeft ze een leven bijna als een ‘onzichtbare vrouw’.
Uiteindelijk ontwikkelt het leven zich weer meer positief en stelt Ina Merel zich open voor het doen van vrijwilligerswerk. Daarnaast ontmoet ze een Noorse vriend. Zij blijken elkaars grote liefde te zijn, voelen elkaar goed aan en genieten wanneer ze samen zijn intens van het leven.Onlangs is Ina Merel verhuist naar de stad Groningen. Als een echt stadsmeisje voelt ze zich hier thuis en vindt ze haar draai steeds meer.
Op de vraag waar Ina Merel ‘voor op staat’ en wat haar ‘beweegt’ in het leven, vertelt ze mij over haar idealisme. Haar grote voorbeeld was haar vader. Nu Ina Merel meer rust krijgt in haar hoofd, volgt ze, bewust en onbewust, het idealistische wat ze eerder zo mooi vond aan haar vader. Daarnaast is ze een strijder. Steeds meer durft ze zich te laten zien en haar mening te delen. Ook als dit een conflict oplevert. En ook dit voelt nog wat onwennig. Ina omringt ze zich graag met mensen die op eenzelfde manier zich in het leven bewegen en voor wie wederzijdse acceptatie geldt.
Bij zaVie heeft Ina merel al het nodige gedaan. Ze las over zaVie in de vrijwilligers vacature -bank en omdat er wordt gewekt door en voor lotgenoten trok het meteen haar aandacht. Na een bijeenkomst van het Stigma café in Vinkhuizen enkele jaren geleden, komt ze in contact en vanaf dat moment is haar interesse gewekt. Ze sluit zich aan bij deze werkgroep. Ook voor Veur Mekander zet ze zich in.
Ina Merel zou graag zien dat vooroordelen rondom mensen met een beperking worden weggenomen. Ook de vooroordelen die bij een aandoening passen maar niet altijd worden herkend. Zo bestaat de zonnebloemkoord die, wanneer je deze draagt, aangeeft dat er sprake is van onzichtbare aandoening en mensen je op een rustige manier mogen benaderen. Dit kan heel helpend zijn, want zelfs lotgenoten onder -of overschatten elkaar best vaak. Ook door familie, vrienden en wanneer het gaat om het maken van sociale afspraken.
Wanneer ze groots mag dromen zonder grenzen, dan woont ze én hier én in Noorwegen. Leeft ze het leven met haar liefde dán hier en dán daar. Uiteindelijk ziet ze het ook zeker voor zich dat ze zich samen in Noorwegen vestigen. Het groots dromen mag de komende jaren groeien. Zonder het teveel bedenken wat die droom in de weg staat. Dat er inmiddels ruimte en rust in haar leven is gekomen, zal daar zeker veel goeds aan bijdragen.
De komende tijd zal Ina Merel echter op een laag pitje haar werkzaamheden oppakken. Haar huidige medische toestand vraagt om de energie even echt op zichzelf te richten.
zaVie zet zich met het Stigma Café in om stigma’s (vooroordelen) bespreekbaar te maken. En samen te kijken wat we hiertegen kunnen doen.
Ieneke Regensburg – van der Jagt